Jednostka do peronów niskich serii EN57


GALERIA - KLIKNIJ ZDJĘCIE ŻEBY WEJŚĆ


Pod koniec lat 50-tych XX wieku polski przemysł był już na tyle rozwinięty by sprostać zadaniu budowy we własnym zakresie taboru kolejowego. Poniewaz były to czasy olbrzymiego wzrostu przewozów pasażerskich jednym z ważniejszych celów była budowa jednostek elektrycznych. Udane projekty jednostek EW53 i EW55 spowodowały że Pafawag już pod koniec lat 50-tych ukończył projekt nowej serii EN57. Pierwsza jednostka serii EN57 opuściła bramy Pafawagu w 1962 roku a produkcja serii trwała z przerwami do 1994 roku. Przez ten okres wyprodukowano ponad 1400 egzemplarzy, z czego 2 zostało przekazanych dla kolei piaskowych z numerami 401..402 (i byćmoże dalsze). Zasadnicza konstrukcja opierała się na konstrukcji jednostek EW55 i różniła się głównie na dostosowaniu jednostek do obsługi niskich peronów przez zastosowanie zewnętrznych stopni. Początkowo jednostki obu typów rozróżniało również wprowadzenie w jednostkach serii EN57 pierszej klasy, z której zrezygnowano od numeru 601. Różnic ocywiście było więcej, wystarczy wspomnieć chociażby o zupełnie innych oknach w przedziałach pasażerskich czy zupełnie innym podziale pudła na przedziały. Pierwsza seria jednostek do numeru 130 produkowana była prawdopodobnie w latach 1962-1963. Od roku 1966 do 1991 prowadzono dalszą produkcje poczynając od numeru 601 do 1825. Dziura w numeracji (131...600) powstała prawdopodobnie w związku z produkcją (projektowaniem ?) jednostek dla Jugosławii, oraz wspomnianych dwóch jednostek dla kolei piaskowych. W trakcie produkcji drugiej serii jednostek (numery 601...1828) wprowadzano kolejne zmainy konstrukcyjne (brak 1 kalsy, nowy typ hamulca, brak ryflowania pudła od numeru 1214). Jeszcze w trakcie produkcji drugiej serii w roku 1990 zaczęto produkować jednostki trzeciej serii o numerach 1900...1953, które odróżniały się od poprzednich typów wprowadzeniem nowego kształtu kabiny maszynisty, takiego samego jak w jednostkach EW58 i EW60. Równocześnie z produkcją nowych jednostek, trwały prace mające na celu poprawienie konstrukcji już istniejących. Pierwszą poważną zmianą było stworzenie w latach 90-tych trzech jednostek próbnie wyposażonych w tyrystorowe układy rozruchu impulsowego. Jednostki te po przebudowie otrzymały numery z zakresu 2001...2003, jednak po nieudanych testach zostały spowrotem przebudowane i otrzymały numery 1826...1828. Kolejną grupą są jednostki z numerami od 201 do 206, zestawione z ocalałych członów innych jednostek serii EN57 (oraz EN71), uszkodzonych w wyniku wypadków. Jako kolejną grupę w serii EN57 można by uznać jednostki serii 14WE posiadane obecnie przez SKM Warszawa oraz 14WE-07 własność PKP Przewozy Regionalne, gdyż ich konstrukcja opiera się na spalonych/uszkodzonych jednostkach serii EN57. Jednak oficjalne oznaczenie jednostek SKM Warszawa to właśnie 14WE, natomiast jednostka 14WE-07 podobno została oznaczona nową serią EW(N?)61. Część jednostek zaadoptowano do obsługi pociągów pospiesznych poprzez wprowadzeni pierszej klasy, zastosowanie nowej wygodniejszej tapicerki, budową w jednym z przedziałów służbowych mini barów, czy jeszcze inych udogodnień w zależności od konkretnej jednostki. W sumie w skali całej serii wprowadzono tyle zmian że praktycznie każda jednostka ma coś wyjątkowego. Wystarczy wspomnieć że seria ta przez kolejne lata doczekała się conajmniej kilkunastu wariantów malowania pudła. Najnowszym dziełem na bazie EN57 są jednostki z numerami 2004...2048 (początkowo od 2001 jednak ktoś się zorientował że numery 2001...2003 nosiły juz jednostki z nieco innego typu i przenumerowano je), które są własnością PKP PR, a zostały zmodernizowane ze środków Unii Europejskiej w ramach programu "Transport". Modernizacja ta obejmuje głównie poprawę wygody pasażera oraz maszynisty, nie obejmuje natomiast zmiany parametrów techniczno-ruchowych. Pomimo faktu że seria ta ma już 45 lat, większość jednostek serii EN57 (grubo ponad 1000) można zobaczyć w ruchu, i biorąc pod uwage fakt że wykonują one znaczną część pracy w ruchu regionalny (również jako pociągi pospieszne) oraz to że na dzień dzisiejszy PKP PR nie ma czym ich zastąpić jeszcze długo będziemy mogli je na polskich torach zobaczyć.


Model : EN57

Oznaczenia poszczególnych członów :

EN57-001...130, 201...206, 601...1122 - 5B człon rozrządczy, 6B człon silnikowy
EN57-1123...1828 - 5Bk człon rozrządczy, 6Bk człon silnikowy
EN57-1900...1953 - 5Bm człon rozrządczy, 6Bm człon silnikowy
EN57-2001...2003 - 5BT człon rozrządczy, 6BT człon silnikowy

Liczba wyprodukowanych egzemplarzy : 1418
Układ wagonów w zespole : r+s+r
Układ osi : 2 2+BoBo+2 2
Moc godzinna : 740 kW
Moc ciągła : 580 kW
Maksymalna prędkość : 110 km/h
Liczba silników trakcyjnych : 4
System zawieszenia silników : tramwajowy "za nos"
Przekładnia (stosunek liczby zębów) : 70:19
Maksymalna siła pociągowa : 98.26
Średnica kół napędnych : 1000 mm
Średnica kół tocznych : 940 mm
Rodzaj sterowania : ukrotniony
Liczba miejsc w zespole : 600
Liczba miejsc siedzących : 212
Napięcie rozrządu : 110 V
Masa służbowa : 123 t
System hamulca : Knorra elektropneumatyczny za zmieniaczem siły hamowania,
w trakcie eksploatacji i produkcji późniejszych egzemplarzy zmieniony na system Oerlikona
Całkowita długość : 64.97 m